Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σχόλια

Ο χρήστης vanessa είπε…
Ωραία δουλειά!
Με σφρίγος και δυναμισμό.
Και μια τάση εξωστρέφειας θα έλεγα
(ως άποψη βέβαια, όχι κριτική!)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ουρά είναι φούξια

Ο Αρτέμης είναι ένας σκύλος.  Κανένας δεν τον έχει δει, αλλά υπάρχει. Το ξέρουμε, γιατί ακούμε που και που το γάβγισμα του.  Για την ακρίβεια δεν το ακούμε ακριβώς, απλώς έχουμε μια ενημέρωση ότι αυτή τη στιγμή ο Αρτέμης γαβγίζει. Συνήθως γαβγίζει βαριά και δυνατά. Ούτε πάλι, βέβαια το ακούμε, αλλά η πληροφορία που δεχόμαστε αυτό μας ενημερώνει, ότι ο Αρτέμης γαβγίζει βαριά και δυνατά. Είναι παντού, βλέπει και ακούει τα πάντα. Τρώει απ' το φαΐ μας, κοιμάται στο κρεβάτι μας. Ταξιδεύει στα όνειρά μας, μας δίνει αγκαλιά όταν την χρειαζόμαστε. Μερικές φορές, ο ίδιος ο Αρτέμης μας ανοίγει το παράθυρο για να δούμε τα παιδιά που παίζουν μπάλα στον δρόμο της γειτονιάς, μέσα στην σκόνη και με τα γόνατα ματωμένα, Μερικές φορές το ανοίγει λίγο απότομα για να προλάβουμε δούμε τα δικά μας ματωμένα, σκονισμένα γόνατα, λίγο πριν μας χτυπήσει η φθαρμένη μπάλα στο κεφάλι.  
   Και τι τρίχωμα έχει ο Αρτέμης για να έχουμε ένα καλό ερώτημα;  Μα ο Αρτέμης είναι φουντωτός.  Ναι, ο Αρτέμης είναι φουντω…

Σκηνές κάτω από τον ήλιο

Το χέρι τεντώνεται λίγο νωχελικά σαν κάτι να ψάχνει, αλλά χωρίς να δείχνει και πολύ σίγουρος για αυτήν του την ενέργεια. 
Η ιδρωμένη πλάτη του ακουμπάει στο πανί μιας αναδιπλούμενης ξαπλώστρας και η κοιλιά του, με την αραιή τριχοφυΐα και το σεβαστό πάχος της λιάζεται κάτω από τον πρωινό ήλιο.    

Μπροστά από την είσοδο της σκηνής, η σύζυγος του, ντύνει βιαστικά ένα μικρό αγόρι που δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να καλύψει το σώμα του με υφάσματα.
Ένα μεγαλύτερο αγόρι παραδίπλα ετοιμάζεται να πλημμυρίσει μια μυρμηγκοφωλιά με το γάλα, που του είχε ετοιμάσει η μητέρα του, αφού χρειάστηκε να ανέβει μια τσιμεντένια σκάλα με δώδεκα σκαλοπάτια πλατιά, μια τσιμεντένια σκάλα με δεκαεφτά σκαλοπάτια στενά και στο κακό τους το χάλι. 
 Να ανέβει μια ανηφόρα στρωμένη με πέτρες που γλιστράνε, για να φτάσει στο κοινόχρηστο ψυγείο του κάμπινγκ, το οποίο ανέδυε διάφορες οσμές  από τα χαλασμένα τρόφιμα που ωρίμαζαν αργά μέσα σε αυτό το κουτί, που πιο παλιά το χρησιμοποιούσαν για να παγώνουν αναψυκτικά και μπ…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…