Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συσχετισμοί




(Γεράσιμος Γαλιατσάτος, ''Το κερί'')


Το κύμα της θάλασσας έσκαγε νωχελικά πάνω στην άμμο.
 Ένας πατέρας αποκαλούσε τον γιο του ηλίθιο επειδή τόλμησε να παίξει με το νεροπίστολο στην παραλία και μάλλον τον πιτσίλισε.
 Πιο δίπλα ένας άλλος μπαμπάς βοηθούσε το παιδί του με τα κάτι πυργάκια που έστηνε.
 Που και που πέρναγε κάποιο απομεινάρι από κάποια σκισμένη αφίσα του δρόμου, απλά για να δηλώσει την παρουσία της, μιας και το μάτι μας, συνηθισμένο να βλέπει σκουπίδια στις παραλίες αδιαφορεί πλέον για την μοναδικότητα του κάθε κομματιού, για την ακρίβεια αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξή τους.

 Μια επιλεκτική αδιαφορία του εγκεφάλου, που λέει να κρατάς μόνο τις όμορφες εικόνες και να διαγράφεις τις άσχημες.
 Λες και η ασχήμια δεν παίζει και αυτή το ρόλο της;
η ασχήμια δεν είναι αυτή που αναδεικνύει την ομορφιά;  

Το αεράκι παρασέρνει τα μαλλιά της κόρης μου, η οποία χαίρεται να έχει το πρόσωπό της κόντρα στον άνεμο. Γιατί να μην χαίρεται άλλωστε; 
Το νεαρό της ηλικίας της, της το επιτρέπει να έχει κόντρα όλη την ζωή, ούτως ή άλλως αυτή έχει μόνο μέλλον, σε αντίθεση με μένα που έχω να σέρνω τόσα χρόνια παρελθόν σε κάθε μου βήμα, πράγμα που με τραβάει πίσω, με φρενάρει σε κάθε απόφαση που χρειάζεται να πάρω. Όσο πιο σημαντική απόφαση τόσο πιο βαρύ το φορτίο. Μάλλον αυτό εννοούν όταν λένε ότι τα χρόνια σε κάνουν σοφό, σε τραβάνε τόσο πολύ, σε πλακώνουν τόσο βαριά,που στο τέλος μένεις άπραγος να ατενίζεις το κενό.

Και τότε ο κόσμος σε λέει σοφό, δεν κάνεις τίποτα άρα δεν κάνεις λάθη. Οι άνθρωποι φοβούνται τα λάθη, πιο πολύ απ ότι φοβάται ο αθηναίος την βροχή. Δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω, οι αθηναίοι μπορεί να έχουν ένα σορό θετικά, έχουν κουλτούρα, κάνουν πολλές δραστηριότητες είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, πιο ακομπλεξάριστοι από τους υπόλοιπους έλληνες, αλλά έχουν ένα ελάττωμα. Φοβούνται τις καιρικές συνθήκες. Με την πρώτη ψιχάλα γεμίζουν όλοι οι δρόμοι από αυτοκίνητα γεμισμένα από έναν αθηναίο οδηγό. Από έναν τρομοκρατημένο αθηναίο οδηγό. 

Ο φόβος είναι ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία που καθορίζουν την ζωή ενός ενήλικα. Βάσει του φόβου ψηφίζουν, δημιουργούν ιδεολογίες, κινήματα. Ο ενήλικας ζει με τον φόβο, αποφασίζει με το φόβο, ενεργεί με τον φόβο. Ίσως ο φόβος να είναι η τιμωρία του θεού στον άνθρωπο για την αναπτυγμένη νόηση και πνευματικότητα του. Τιμωρία της γνώσης της φθοράς, του επικείμενου θανάτου. Ο φόβος για το τέλος της ζωής, που μεταφέρεται σαν φόβος για οποιοδήποτε τέλος. 

Γι αυτό και σαν λύση, κάτι σαν αντιβιοτικό για το τέλος, εφευρέθηκαν οι θρησκείες.  Που υπόσχονται ότι όσο περισσότερο χρόνο και χρήμα καταναλώνεις στην θρησκεία τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να δράσει το αντιβιοτικό και να γλιτώσεις το τέλος και να ξαναζήσεις σε αυτή τη γη ή να μεταφερθεί η οντότητα σου σε κάποιο άλλο άφθαρτο μέρος. 

Λες και ο θάνατος δεν παίζει και αυτός το ρόλο του; 
Ο θάνατος δεν είναι αυτός που αναδεικνύει τη ζωή; 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…

Οι πορτοκαλί καρέκλες

Ήταν μια κουζίνα θλιβερή, με ντουλάπια απομίμησης ξύλου και έναν γκρι νιπτήρα.
Ένα άσπρο τραπέζι σχεδόν στο κέντρο του δωματίου και έξι πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, που προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ένα χαρούμενο τόνο σε όλο το σύνολο. 
Πάνω στο τραπέζι ήταν παρατημένο ένα κουτί που περιείχε φαγητό από ταχυφαγείο.
Η κουζίνα επικοινωνούσε με μια αίθουσα  στην οποία υπήρχαν έξι γραφεία, πάνω στα οποία υπήρχαν ισάριθμες οθόνες υπολογιστών, που πίσω από αυτές κρύβονταν ισάριθμες καμπουριασμένες υπάρξεις. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους ούτε κοιτάζονταν, παρά μόνο ένας, με ακουστικά στα αυτιά άκουγε τραγούδια τα οποία σιγοτραγουδούσε, αρκετά σιγά για να καταλάβεις τι λέει, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να σε ενοχλούν οι ήχοι που παρήγαγε το στόμα του.
Κάποια στιγμή μια φιγούρα έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω και παρέα με την καμπούρα και την λιπώδη κοιλιακή περιφέρειά του, σύρθηκε μέχρι την κουζίνα, έκατσε σε μια πορτοκαλί  καρέκλα και άνοιξε το ταλαίπωρο κουτί, που είχε φέρει πριν κάμποση ώρα κάποιο…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…