Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκόρπιες σκέψεις περί αγάπης



Η αγάπη, όπως την έχουμε μάθει, είναι άλλο ενα αντικείμενο το οποίο υπάρχει για να θρέφει το εγώ μας, ή  για να υποδουλωνει τις μάζες. 

Ετσι, το συναίσθημα της αγάπης προβαλεται  αντί του μίσους. 
Συνήθως αυτό το κάνουν κατα κόρον οι θρησκείες αλλα και διάφορες άλλες παραθρησκευτικες ή και τρόπου ζωής οργανώσεις. 
 Προστακτικη αγάπη σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζεις, αλλα υποχρεούσαι να το αγαπάς.
 Ετσι με αυτόν τον τροπο ενδυναμώνεις την κοινότητα,διαχωριζοντας την θέση σου απο τους άλλους. Οπότε κάθε φορά που διατυμπανοζει κάποιος,  το πόσο πολύ αγαπάει κάτι το οποίο δεν γνωρίζει προσωπικά, στην ουσία εκδηλώνει το μίσος του απέναντι στον οποιονδήποτε είναι αντίθετος στην κοινότητά του.

Οταν λέμε ότι αγαπάμε έναν άνθρωπο, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά άλλο ενα κομμάτι του εαυτού μας. Ετσι συναντάμε την αγάπη επειδή κάποιος απλά μας καυλώνει, όταν σταματήσει να μας καυλώνει τελειώνει και η αγάπη. 
Μπορεί να λεμε οτι αγαπάμε κάποιον επειδή  μας διώχνει το αίσθημα της μοναξιάς, ή να μας ικανοποιεί οικονομικά, ή να μας καλύπτει κοινωνικά, ή να μας βοηθά να βρίσκουμε τον ρόλο μας, που υποσυνείδητα μας έχει εμφυτευσει η οικογενειά μας, ή μπορεί χίλια δυο άλλα πράγματα που να έχει να κάνει με τον εαυτό μας. 
Ωστόσο, την αγνη αγάπη, αυτήν που ψάχνουν οι φιλόσοφοι. Την αγάπη που δεν συμμετέχει ο νους, που το εγώ δεν έχει κανένα ρόλο. Την αγάπη η οποία δεν προέρχεται απο τον εγκέφαλο αλλα απο το κέντρο της καρδιάς, Θα χρειαστούμε πολλή δουλειά και πολλή πάλη με τον εαυτό μας, για να την κάνουμε βίωμα. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…

Οι πορτοκαλί καρέκλες

Ήταν μια κουζίνα θλιβερή, με ντουλάπια απομίμησης ξύλου και έναν γκρι νιπτήρα.
Ένα άσπρο τραπέζι σχεδόν στο κέντρο του δωματίου και έξι πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, που προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ένα χαρούμενο τόνο σε όλο το σύνολο. 
Πάνω στο τραπέζι ήταν παρατημένο ένα κουτί που περιείχε φαγητό από ταχυφαγείο.
Η κουζίνα επικοινωνούσε με μια αίθουσα  στην οποία υπήρχαν έξι γραφεία, πάνω στα οποία υπήρχαν ισάριθμες οθόνες υπολογιστών, που πίσω από αυτές κρύβονταν ισάριθμες καμπουριασμένες υπάρξεις. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους ούτε κοιτάζονταν, παρά μόνο ένας, με ακουστικά στα αυτιά άκουγε τραγούδια τα οποία σιγοτραγουδούσε, αρκετά σιγά για να καταλάβεις τι λέει, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να σε ενοχλούν οι ήχοι που παρήγαγε το στόμα του.
Κάποια στιγμή μια φιγούρα έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω και παρέα με την καμπούρα και την λιπώδη κοιλιακή περιφέρειά του, σύρθηκε μέχρι την κουζίνα, έκατσε σε μια πορτοκαλί  καρέκλα και άνοιξε το ταλαίπωρο κουτί, που είχε φέρει πριν κάμποση ώρα κάποιο…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…