Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκέψεις Απριλίου




Και να που έρχεται ο καιρός, που κοιτάζω το αγαπημένο μου αυτοκινητάκι και παρατηρώ ότι ο χρόνος αφαίρεσε το χρώμα, μα εγώ ήμουν σίγουρος ότι τον προηγούμενο μήνα το είχα και έπαιζα στο κεφαλόσκαλο περιμένοντας την μητέρα μου να  φωνάξει εμένα και τον αδελφό μου για φαγητό.
 Αντί για πρόσκληση σε φαγητό λαμβάνω πρόσκληση από την κόρη για παιχνίδι με τις κούκλες μαζί με το ξύλινο τρενάκι.
 Εδώ θα μπουν οι ράγες, εκεί θα χτίσουμε σπιτάκι, το παπάκι θα ανέβει σε αυτό το βαγόνι.
Ο χρόνος προχωράει, η ζωή εξελίσσεται, οι δεσμοί μένουν ίδιοι,
Γι αυτό  λέγονται δεσμοί, επειδή μας κρατούν δέσμιους. Όσο και να εξελιχτούμε, όσο και αν ωριμάσουμε, πάντα μια μικρή λεπτομέρεια, μια μουσική, μια εικόνα, ένα γεγονός θα μας θυμίζει τους δεσμούς μας.

Πολλές φορές μικρές λεπτομέρειες σαν τις παραπάνω, με ξαναγυρνάνε πολλά χρόνια πίσω,
Μόνο που οι εικόνες γίνονται πιο καθαρές.
Ίσως επειδή έχω συνηθίσει να χρησιμοποιώ μέσα στα εγκεφαλικά μου κύτταρα, δεδομένα χωρίς κάποιο συναισθηματικό περιτύλιγμα και έπειτα να βγάζω το αποτέλεσμα.
 Θυμάμαι τους χειμώνες με τα σκεβρωμένα ξύλινα κουφώματα του σπιτιού και την σόμπα πετρελαίου. Αυτό που καταλαβαίνω όμως τώρα, είναι το άγχος των γονιών για την επιβίωση των παιδιών. Οι απουσίες της εβδομάδας  που τις εξαργύρωναν οι τυλιχτές λιχουδιές της Κυριακής.
Αλλά και πολλές στιγμές παιχνιδιού, ανεμελιάς, ευτυχίας.


Σίγουρα οι δεσμοί αγάπης δεν κόβονται, κάτω από φυσιολογικές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όσο αφορά το δεσμό παιδιού γονέα. Σίγουρα όμως αλλάζουν, καθώς αλλάζουν και οι σχέσεις. Ένα παιδί αγαπάει τους γονείς, αλλά είναι παράλληλα ένα είδος αγάπης-επιβίωσης και ασφάλειας καθώς η επιβίωση και η  ασφάλεια του παιδιού εξαρτάται από την αγάπη των γονιών του.
Στην ενήλικη ζωή η αγάπη προς τους γονείς αποκτάει έναν πιο ειλικρινή χαρακτήρα. Είναι απλά μια αγνή απλή αγάπη.
Δεν εξαρτάτε κανένας από κανένα.
Είναι ένα είδος αγάπης και βαθιάς ευγνωμοσύνης για όλες τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν.

Πολύ θα ήθελα μετά από 20-30 χρόνια, να δεχθώ την αγκαλιά της κόρης μου συνοδευόμενη από μια ειλικρινή αγάπη και αίσθημα ευτυχίας. Μια αγκαλιά που θα την κάνει να νοιώσει πάλι παιδί, όπως νοιώθω και γω στην αγκαλιά των γονιών μου. Μια πράξη που θα μου δείχνει ότι κατάφερα να μεγαλώσω έναν ευτυχισμένο ελεύθερο άνθρωπο.






  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…

Οι πορτοκαλί καρέκλες

Ήταν μια κουζίνα θλιβερή, με ντουλάπια απομίμησης ξύλου και έναν γκρι νιπτήρα.
Ένα άσπρο τραπέζι σχεδόν στο κέντρο του δωματίου και έξι πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, που προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ένα χαρούμενο τόνο σε όλο το σύνολο. 
Πάνω στο τραπέζι ήταν παρατημένο ένα κουτί που περιείχε φαγητό από ταχυφαγείο.
Η κουζίνα επικοινωνούσε με μια αίθουσα  στην οποία υπήρχαν έξι γραφεία, πάνω στα οποία υπήρχαν ισάριθμες οθόνες υπολογιστών, που πίσω από αυτές κρύβονταν ισάριθμες καμπουριασμένες υπάρξεις. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους ούτε κοιτάζονταν, παρά μόνο ένας, με ακουστικά στα αυτιά άκουγε τραγούδια τα οποία σιγοτραγουδούσε, αρκετά σιγά για να καταλάβεις τι λέει, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να σε ενοχλούν οι ήχοι που παρήγαγε το στόμα του.
Κάποια στιγμή μια φιγούρα έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω και παρέα με την καμπούρα και την λιπώδη κοιλιακή περιφέρειά του, σύρθηκε μέχρι την κουζίνα, έκατσε σε μια πορτοκαλί  καρέκλα και άνοιξε το ταλαίπωρο κουτί, που είχε φέρει πριν κάμποση ώρα κάποιο…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…