Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η κυρία Ευτέρπη

Η κυρία Ευτέρπη, ήταν μια καλοστεκούμενη κυρία 82 ετών.
Παρά τα χρόνια της ήταν πολύ δραστήρια, πρόσχαρη και η υγεία της ήταν σε άριστη κατάσταση.

Ίσως να βοήθησε σε αυτό ο πρόωρος θάνατος του συζύγου της, που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, όταν αυτή ήταν 35 χρονών. Ο σύζυγος της ήταν Ελληνοαμερικανός, είχαν ενωθεί με τα δεσμά του γάμου στο νησί του Ιονίου που γεννήθηκε, όταν αυτή ήταν 19 χρονών, έκτοτε ζούσαν παρέα στις Ηνωμένες πολιτείες, μέχρι το βράδυ που ο σύζυγος έπεσε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου του ξενοδοχείου που διέμενε, αφήνοντας τρία call girl να κοιτάζουν το προσγειωμένο σώμα του από ψηλά και αφήνοντας στην γυναίκα του μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από την ασφάλεια ζωής, άλλα τόσα από τα κέρδη του καζίνο που είχε κερδίσει το βράδυ της πτώσης, καθώς και αρκετά σε καταθέσεις, μετοχές, με λίγα λόγια άφησε ένα πλούσιο μποναμά για να γεμίσει τα κενά της απουσίας του.

Η κυρία Ευτέρπη αποφάσισε φέτος το καλοκαίρι να κάνει διακοπές στο νησί που μεγάλωσε, παρέα με τους συγγενείς της, που είχε αφήσει πίσω της όταν ξενιτεύτηκε .
Ένα απόγευμα, απολαμβάνοντας το θαλασσινό της μπάνιο, στην προσπάθειά της για να βγει στην στεριά, παραπάτησε, χτύπησε το πόδι της σε βράχο, έπεσε και εισέπνευσε θαλασσινό νερό.

Δυστυχώς για αυτήν το αλμυρό νερό στους πνεύμονες δημιούργησε μη σωστή οξυγόνωση στον εγκέφαλο, οπότε και βρέθηκε σε ένα νοσοκομείο της Αθήνας με την ζωή της να εξαρτάται από μερικά σωληνάκια και κάνα δύο μηχανήματα.
Πολύ πιθανόν τα μηχανήματα να κάνουν κάνα ήχο, όπως μπλίνκ, έτσι ώστε να σπάει για λίγο η μονοτονία της νεκρικής ησυχίας του δωματίου. Μπορεί αυτός ο ήχος να ήταν εκνευριστικός, αλλά η κυρία Ευτέρπη δεν ήταν σε θέση να εκφράσει οποιαδήποτε επιθυμία.

Οι συγγενείς της, ήταν βαθιά προβληματισμένοι με το συμβάν,μα ακόμα πιο πολύ τους προβλημάτιζε το γεγονός ότι έπρεπε να μεταφέρουν την κυρία Ευτέρπη στις Ηνωμένες πολιτείες με ειδική πτήση, μιας και η ασφαλιστική της εταιρία, πλήρωνε για την ασφάλεια ζωής της μόνο σε περίπτωση που η κυρία Ευτέρπη θα πέθαινε στις Ηνωμένες πολιτείες. Και αυτοί κατά τύχη ήταν οι μοναδικοί κληρονόμοι.

Τελικά η μοίρα κάνει κύκλους, σκεφτόμουν καθώς καθόμουν συνοδηγός στην επιστροφή μας από τις καλοκαιρινές διακοπές.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…

Οι πορτοκαλί καρέκλες

Ήταν μια κουζίνα θλιβερή, με ντουλάπια απομίμησης ξύλου και έναν γκρι νιπτήρα.
Ένα άσπρο τραπέζι σχεδόν στο κέντρο του δωματίου και έξι πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, που προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ένα χαρούμενο τόνο σε όλο το σύνολο. 
Πάνω στο τραπέζι ήταν παρατημένο ένα κουτί που περιείχε φαγητό από ταχυφαγείο.
Η κουζίνα επικοινωνούσε με μια αίθουσα  στην οποία υπήρχαν έξι γραφεία, πάνω στα οποία υπήρχαν ισάριθμες οθόνες υπολογιστών, που πίσω από αυτές κρύβονταν ισάριθμες καμπουριασμένες υπάρξεις. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους ούτε κοιτάζονταν, παρά μόνο ένας, με ακουστικά στα αυτιά άκουγε τραγούδια τα οποία σιγοτραγουδούσε, αρκετά σιγά για να καταλάβεις τι λέει, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να σε ενοχλούν οι ήχοι που παρήγαγε το στόμα του.
Κάποια στιγμή μια φιγούρα έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω και παρέα με την καμπούρα και την λιπώδη κοιλιακή περιφέρειά του, σύρθηκε μέχρι την κουζίνα, έκατσε σε μια πορτοκαλί  καρέκλα και άνοιξε το ταλαίπωρο κουτί, που είχε φέρει πριν κάμποση ώρα κάποιο…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…