Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Μέχρι που μπορείς να φτάσεις;

Η μάστιγα της φυλής μας έχει όνομα και λέγεται "Τι θα πει ο γείτονας" .
Αυτοί που ισχυρίζονται ότι δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων,
συνήθως είναι αυτοί που κάνουν αυτά που περιμένουν οι άλλοι από αυτόν.

Είναι η ευθυνοφοβία που έχει ριζώσει μέσα στην ελληνική οικογένεια και διαιωνίζεται.

Αυτό έχει σοβαρό αντίκτυπο και στην καλλιτεχνική προσφορά του τόπου.

Το κίνημα DIY, του οποίου είμαι ένθερμος υποστηρικτής, συνήθως περνάει μια κουλτούρα στους νέους καλλιτέχνες ότι όλοι θέλουν να τους εκμεταλλευτούν και να πλουτίσουν εις βάρος τους, (πράγμα με το οποίο διαφωνώ κάθετα) μόνο στην DIY κοινότητα μπορούν να νοιώθουν ασφάλεια και να έχει ανταπόκριση η δουλειά τους και φυσικά δεν λείπουν τα ειρωνικά σχόλια του στυλ " θες να γίνεις πλούσιος και διάσημος ροκ σταρ;" Σε όποιον θελήσει να προωθήσει την δουλειά του.

Για άλλη μια φορά λέω ότι είμαι υπέρ του DIY, αλλά ως ένα σημείο. Θεωρώ ότι αν κάποιος μουσικός ή εικαστικός θελήσει να συνεχίσει το έργο του να βιώσει την πρόκληση για να γίνει καλύτερος, τότε θα πρέπει να κυνηγήσει την ευκαιρία μέσα από μια επαγγελματική συνεργασία.
Εννοείται ότι έστω και μια επαγγελματική συνεργασία δεν πρόκειται να κάνει τον καλλιτέχνη πλούσιο και διάσημο. Στην ελλάδα ζούμε. Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών έχουν και κάποια άλλη ασχολία. Απλά κρατούν την σπίθα ζωντανή. Παρουσιάζουν το έργο τους σε νέο κοινό, πιο απαιτητικό με συνέπεια να έχουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους.

Εκθέτουν τον εαυτό τους απέναντι στην σκληρή κριτική του χρήματος, στην σκληρή κριτική του έργου τους, στην σκληρή κριτική των κακόβουλων σχολίων. Με λίγα λόγια αναλαμβάνουν την ευθύνη του έργου τους. Είναι υπόλογοι στον εαυτό τους για τι οτιδήποτε και αυτό δεν το έχουμε μάθει σαν λαός. Πάντα κάποιοι άλλοι θέλουμε να είναι υπόλογοι για τις πράξεις μας.

Θυμάμαι μια φορά σε ένα μπαρ, με είχε πλησιάσει ένας πιτσιρικάς. Αφού χάρηκε που με γνώρισε, άρχισε να μου λέει ότι έχει και αυτός ένα συγκρότημα, αλλά παίζουν για την πάρτη τους και δεν τους νοιάζει τι λένε οι άλλοι κτλ.
Όπα στάσου, του λέω, από την στιγμή παίζετε για την πάρτη σας, τότε γιατί με σκοτίζεις βραδιάτικα. Είτε παίζετε μουσική είτε δεν παίζετε για μένα είναι ένα και το αυτό. Ο πιτσιρικάς μαρμάρωσε. Ακόμα θυμάμαι το παγωμένο βλέμμα του.

Αν δεν προωθήσεις την δουλειά σου όπως μπορείς, τότε δεν θα καταφέρεις ποτέ να μάθεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις. Το βασικό όμως είναι να μάθεις να λες, ''Εγώ το έκανα αυτό". Και να το εννοείς.

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Σκόρπιες σκέψεις περί αγάπης



Η αγάπη, όπως την έχουμε μάθει, είναι άλλο ενα αντικείμενο το οποίο υπάρχει για να θρέφει το εγώ μας, ή  για να υποδουλωνει τις μάζες. 

Ετσι, το συναίσθημα της αγάπης προβαλεται  αντί του μίσους. 
Συνήθως αυτό το κάνουν κατα κόρον οι θρησκείες αλλα και διάφορες άλλες παραθρησκευτικες ή και τρόπου ζωής οργανώσεις. 
 Προστακτικη αγάπη σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζεις, αλλα υποχρεούσαι να το αγαπάς.
 Ετσι με αυτόν τον τροπο ενδυναμώνεις την κοινότητα,διαχωριζοντας την θέση σου απο τους άλλους. Οπότε κάθε φορά που διατυμπανοζει κάποιος,  το πόσο πολύ αγαπάει κάτι το οποίο δεν γνωρίζει προσωπικά, στην ουσία εκδηλώνει το μίσος του απέναντι στον οποιονδήποτε είναι αντίθετος στην κοινότητά του.

Οταν λέμε ότι αγαπάμε έναν άνθρωπο, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά άλλο ενα κομμάτι του εαυτού μας. Ετσι συναντάμε την αγάπη επειδή κάποιος απλά μας καυλώνει, όταν σταματήσει να μας καυλώνει τελειώνει και η αγάπη. 
Μπορεί να λεμε οτι αγαπάμε κάποιον επειδή  μας διώχνει το αίσθημα της μοναξιάς, ή να μας ικανοποιεί οικονομικά, ή να μας καλύπτει κοινωνικά, ή να μας βοηθά να βρίσκουμε τον ρόλο μας, που υποσυνείδητα μας έχει εμφυτευσει η οικογενειά μας, ή μπορεί χίλια δυο άλλα πράγματα που να έχει να κάνει με τον εαυτό μας. 
Ωστόσο, την αγνη αγάπη, αυτήν που ψάχνουν οι φιλόσοφοι. Την αγάπη που δεν συμμετέχει ο νους, που το εγώ δεν έχει κανένα ρόλο. Την αγάπη η οποία δεν προέρχεται απο τον εγκέφαλο αλλα απο το κέντρο της καρδιάς, Θα χρειαστούμε πολλή δουλειά και πολλή πάλη με τον εαυτό μας, για να την κάνουμε βίωμα. 

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Βλέμμα προς τα πίσω







Αυτό το παιχνίδι lego, το είχα όταν ήμουν, νομίζω, δύο χρονών.
Μετά από τριάντα εφτά χρόνια ήρθε η ώρα να αλλάξει ιδιοκτήτη. Τόσα χρόνια το είχε φυλαγμένο η μητέρα μου μαζί με κάποια άλλα παιδικά παιχνίδια. Δεν είχα καταλάβει ποτέ τον λόγο για το οποίο το έκανε αυτό. 

Δεν είχε κλείσει απλά άλλο ένα αντικείμενο σε ένα κουτί. Είχε φυλάξει το χρόνο. Είχε πάρει την παιδική μου ηλικία, την φύλαξε σε ένα κουτί και το έβαλε στην άκρη. Μια τρύπα στο χωροχρόνο. Ένα ταξίδι πολύ πιο ισχυρό από την ανάμνηση μιας φωτογραφίας. 

Στην φωτογραφία αιχμαλωτίζεις την στιγμή. Με τα αντικείμενα ξαναζείς ένα τμήμα μιας περιόδου. Ζεις την ανάμνηση και στις τρεις διαστάσεις. 
Ύπουλα πράγματα τα αντικείμενα του παρελθόντος, κάνουν τον άνθρωπο να ξαναζήσει παλιές, ξεχασμένες, κοιμισμένες πνοές. Αισθήματα, σκέψεις, όνειρα, συναισθήματα. Όλα γίνονται πιο δυνατά.
 Γι αυτό και στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο κατακτητής καταστρέφει τα τρισδιάστατα μνημεία του πολιτισμού του ηττημένου. Του καταστρέφει αυτή την τρύπα στον χωροχρόνο. Του κόβει τις ρίζες με το παρελθόν.
    
Ένα κομμάτι πλαστελίνης υπήρχε μέσα στο κουτί. Είχε πάνω του ακόμα το αποτύπωμα του παιδικού μου χεριού. Εκείνη τη στιγμή που το άγγιζα, νόμιζα ότι άγγιζα εμένα σαν παιδί. Πολύ παράξενο αίσθημα αλήθεια. Εγώ αγγίζω το χέρι μου αλλά όχι του παρόντος παρά του παρελθόντος. Για μια στιγμή ήθελα να φωνάξω ότι όταν θα μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης. Αλλά δεν το έκανα. Ούτως η άλλως, σαν ζωγράφος, μπορώ να ζωγραφίσω τα αστέρια όπως μου αρέσουν, δεν χρειάζεται να πάω μέχρι εκεί πάνω για να τα δω. Φτιάχνω το δικό μου σύμπαν.    

Ξέρω ότι μια τέτοια χρονοκάψουλα θα φτιάξω και εγώ μαζί με την σύντροφό μου στην κόρη μας. Δεν ξέρω αν θα περιέχει και αυτό το παιχνίδι. Πολύ πιθανόν, μακάρι όμως  να μην σβηστεί το παιχνιδιάρικο βλέμμα της φιγούρας και να συνεχίζει να προσκαλεί το παιδί να παίξει μαζί της. Όποιο και αν είναι αυτό.  



Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Συσχετισμοί




(Γεράσιμος Γαλιατσάτος, ''Το κερί'')


Το κύμα της θάλασσας έσκαγε νωχελικά πάνω στην άμμο.
 Ένας πατέρας αποκαλούσε τον γιο του ηλίθιο επειδή τόλμησε να παίξει με το νεροπίστολο στην παραλία και μάλλον τον πιτσίλισε.
 Πιο δίπλα ένας άλλος μπαμπάς βοηθούσε το παιδί του με τα κάτι πυργάκια που έστηνε.
 Που και που πέρναγε κάποιο απομεινάρι από κάποια σκισμένη αφίσα του δρόμου, απλά για να δηλώσει την παρουσία της, μιας και το μάτι μας, συνηθισμένο να βλέπει σκουπίδια στις παραλίες αδιαφορεί πλέον για την μοναδικότητα του κάθε κομματιού, για την ακρίβεια αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξή τους.

 Μια επιλεκτική αδιαφορία του εγκεφάλου, που λέει να κρατάς μόνο τις όμορφες εικόνες και να διαγράφεις τις άσχημες.
 Λες και η ασχήμια δεν παίζει και αυτή το ρόλο της;
η ασχήμια δεν είναι αυτή που αναδεικνύει την ομορφιά;  

Το αεράκι παρασέρνει τα μαλλιά της κόρης μου, η οποία χαίρεται να έχει το πρόσωπό της κόντρα στον άνεμο. Γιατί να μην χαίρεται άλλωστε; 
Το νεαρό της ηλικίας της, της το επιτρέπει να έχει κόντρα όλη την ζωή, ούτως ή άλλως αυτή έχει μόνο μέλλον, σε αντίθεση με μένα που έχω να σέρνω τόσα χρόνια παρελθόν σε κάθε μου βήμα, πράγμα που με τραβάει πίσω, με φρενάρει σε κάθε απόφαση που χρειάζεται να πάρω. Όσο πιο σημαντική απόφαση τόσο πιο βαρύ το φορτίο. Μάλλον αυτό εννοούν όταν λένε ότι τα χρόνια σε κάνουν σοφό, σε τραβάνε τόσο πολύ, σε πλακώνουν τόσο βαριά,που στο τέλος μένεις άπραγος να ατενίζεις το κενό.

Και τότε ο κόσμος σε λέει σοφό, δεν κάνεις τίποτα άρα δεν κάνεις λάθη. Οι άνθρωποι φοβούνται τα λάθη, πιο πολύ απ ότι φοβάται ο αθηναίος την βροχή. Δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω, οι αθηναίοι μπορεί να έχουν ένα σορό θετικά, έχουν κουλτούρα, κάνουν πολλές δραστηριότητες είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, πιο ακομπλεξάριστοι από τους υπόλοιπους έλληνες, αλλά έχουν ένα ελάττωμα. Φοβούνται τις καιρικές συνθήκες. Με την πρώτη ψιχάλα γεμίζουν όλοι οι δρόμοι από αυτοκίνητα γεμισμένα από έναν αθηναίο οδηγό. Από έναν τρομοκρατημένο αθηναίο οδηγό. 

Ο φόβος είναι ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία που καθορίζουν την ζωή ενός ενήλικα. Βάσει του φόβου ψηφίζουν, δημιουργούν ιδεολογίες, κινήματα. Ο ενήλικας ζει με τον φόβο, αποφασίζει με το φόβο, ενεργεί με τον φόβο. Ίσως ο φόβος να είναι η τιμωρία του θεού στον άνθρωπο για την αναπτυγμένη νόηση και πνευματικότητα του. Τιμωρία της γνώσης της φθοράς, του επικείμενου θανάτου. Ο φόβος για το τέλος της ζωής, που μεταφέρεται σαν φόβος για οποιοδήποτε τέλος. 

Γι αυτό και σαν λύση, κάτι σαν αντιβιοτικό για το τέλος, εφευρέθηκαν οι θρησκείες.  Που υπόσχονται ότι όσο περισσότερο χρόνο και χρήμα καταναλώνεις στην θρησκεία τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να δράσει το αντιβιοτικό και να γλιτώσεις το τέλος και να ξαναζήσεις σε αυτή τη γη ή να μεταφερθεί η οντότητα σου σε κάποιο άλλο άφθαρτο μέρος. 

Λες και ο θάνατος δεν παίζει και αυτός το ρόλο του; 
Ο θάνατος δεν είναι αυτός που αναδεικνύει τη ζωή; 


Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

κοσμογονία




















    Καθόταν κουλουριασμένος στο σημείο του. Το σημείο του είναι η αρχή των πάντων για αυτόν.
 Που και που, ξεδιπλώνεται και ξεμουδιάζει από τις πολλές ώρες ακινησίας και περισυλλογής.
 Του αρέσει να τεντώνεται σε μια ατέλειωτη ευθεία στο απόλυτο [           ] και μετά να γυρίζει πάλι για να ξεκουραστεί. στην αρχή του. Για σπίτι έχει ένα σπειροειδές κέλυφος, που τον βοηθάει να αναπτύσσει ταχύτητα όταν βγαίνει έξω από αυτό, πράγμα που το βρίσκει πολύ διασκεδαστικό. Κρίμα όμως που γύρω του υπάρχει το απόλυτο [         ] οπότε δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος για να τον θαυμάσει την ώρα που πετάγεται με ορμή μέσα από το καύκαλο του. 
  Το απόλυτο [           ]  είναι κάτι παραπάνω από το απόλυτο κενό ή το απόλυτο τίποτα, διότι ακόμα και το απόλυτο κενό ή το απόλυτο τίποτα  περιέχουν τις λέξεις, τα γράμματα και τον ήχο που τα χαρακτηρίζουν. 
  Τα μόνα αντικείμενα που έχει, είναι ένας κύβος που μέσα του έχει γη, ένα κανονικό οκτάεδρο που μέσα του έχει αέρα, ένα σπίρτο και μια κανάτα με νερό. Καθώς και ένα αυγό, που πάντα είχε την απορία πως διάολο βρέθηκε το αυγό μέσα στο απόλυτο [           ]. 
Η απόλυτη ανία και βαρεμάρα. Η μόνη του διασκέδαση είναι το αυγό. Το πετάει με δύναμη μακριά και μετά παίρνει φόρα μέσα από το καύκαλο και το πιάνει. 
Οργανώνει και πρωτάθλημα αυγοσφαίρισης. Στο προηγούμενο πρωτάθλημα έχασε στον τελικό από τον εαυτό του στην παράταση. Εκνευρίστηκε τόσο πολύ, που του ερχόταν να πετάξει το αυγό με δύναμη στον τοίχο. Αλλά στο απόλυτο [           ] δεν υπάρχουν τοίχοι, πράγμα που τον εκνεύρισε ακόμα πιο πολύ, οπότε αρκέστηκε στις ύβρεις, που εξαπέλυσε  στον αιώνιο αντίπαλό του. Τον εαυτό του.

Μια μέρα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, διότι στο απόλυτο [           ] δεν υπάρχουν μέρες και νύχτες, σκέφτηκε να τοποθετήσει το αυγό σαν θεμέλιο για το καύκαλο του. Του φάνηκε εξαιρετική η ιδέα της τραμπάλας που θα έκανε πάνω στην στρογγυλή επιφάνεια του. Άσε που και οι εξορμήσεις του πλέον είχαν πιο εντυπωσιακό χαρακτήρα. Το δαιμόνιο μυαλό του όμως του έδωσε την καταπληκτική ιδέα να παραστήσει τον ζογκλέρ. Σκέφτηκε πώς ίσως θα ήταν καλύτερα αν πάνω στο αυγό ισορροπούσε τον κύβο, και πάνω στον κύβο ισορροπούσε το κανονικό οκτάεδρο, και πάνω στο κανονικό οκτάεδρο να ισορροπούσε το σπειροειδές καύκαλο του. Και μετά να πεταγόταν μέσα από το καύκαλο με το αναμμένο σπίρτο στο χέρι και να κατέληγε μέσα στην κανάτα με το νερό, σε μια μεγαλειώδης βουτιά που θα ζήλευε και ο πιο φιλόδοξος ζογκλέρ του τσίρκου. 

Πέρασε ώρες μελέτης και άκαρπων υπολογισμών. Διότι για να κάνει κάποιος υπολογισμούς τέτοιας ακρίβειας θέλει τουλάχιστον έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή με σύνδεση στο ίντερνετ και βοήθεια από το google για περισσότερες πληροφορίες. Και μαντέψτε. Στο απόλυτο [           ] δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. 

Τα υπολόγισε όλα με το μάτι. Ή μάλλον δεν τα υπολόγισε καθόλου, ούτως ή άλλως δεν θα πάθαινε και τίποτα σοβαρό σε περίπτωση αποτυχίας, στο απόλυτο [           ] δεν υπάρχει η έννοια της αποτυχίας.
Έβαλε κάτω το αυγό ισορρόπησε από πάνω τον κύβο, ισορρόπησε μετά το κανονικό οκτάεδρο, έτσι με το μάτι. Πέταξε από πάνω το σπειροειδές καύκαλο, έβαλε κάπου πιο κει την κανάτα με το νερό. 
Μπήκε μέσα, έτριψε το σπίρτο στο εσωτερικό του καύκαλου ώστε να πετάξει σπίθες και να φουντώσει. Και πετάγεται μέσα από αυτό με όλη του την δύναμη υπερήφανος και καμαρωτός. Και γίνεται το μεγάλο μπάμ. 

Όλα καταρρέουν, όλα συντρίβονται.Και στροβιλίζονται τα κομμάτια τους με ταχύτητα μέσα στο απόλυτο [           ]. Κομμάτια γης φλεγόμενα στροβιλίζονται πάνω από το κεφάλι του, γη, νερό, αέρας, φωτιά όλα έχουν ενωθεί μεταξύ τους και διασπαστεί ταυτόχρονα σε κομμάτια,κομματάκια σκόνες. Και όλα αυτά να στροβιλίζονται σε μια τεράστια σπείρα που δημιούργησε από την  ορμή του καθώς πετάχτηκε από το καύκαλο του. 

Τέτοιο χάλι, τέτοια ακαταστασία,  έκανε να ψελλίσει ένα  ''δεν το έκανα εγώ'' αλλά άρχισε να του καλαρέσει   η ιδέα της ύπαρξης κάτι άλλου, πέρα από το απόλυτο [           ]. Έσπασε την μονοτονία.

Έπειτα από καιρό σταμάτησε να κάνει την οβίδα που πετάγεται από το καύκαλο, βρήκε καλύτερη ασχολία. Επισκεπτόταν αιωρούμενα σφαίρες που γύρναγαν γύρω γύρω από πύρινες σφαίρες και παρατηρούσε μικρά πλάσματα που φιλοσοφούσαν για το πως δημιουργήθηκαν όλα αυτά. 
Γέλαγε πονηρά, αλλά πάντα θα υπάρχει η απορία που κανένας ακόμα δεν έχει λύσει, ούτε ακόμα και ο ίδιος,  το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό; 

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

SLIDE1

top social

Popular Posts

recent posts

Flickr Images

Popular Posts