Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Η ουρά είναι φούξια

Ο Αρτέμης είναι ένας σκύλος.  Κανένας δεν τον έχει δει, αλλά υπάρχει. Το ξέρουμε, γιατί ακούμε που και που το γάβγισμα του.  Για την ακρίβεια δεν το ακούμε ακριβώς, απλώς έχουμε μια ενημέρωση ότι αυτή τη στιγμή ο Αρτέμης γαβγίζει. Συνήθως γαβγίζει βαριά και δυνατά. Ούτε πάλι, βέβαια το ακούμε, αλλά η πληροφορία που δεχόμαστε αυτό μας ενημερώνει, ότι ο Αρτέμης γαβγίζει βαριά και δυνατά. Είναι παντού, βλέπει και ακούει τα πάντα. Τρώει απ' το φαΐ μας, κοιμάται στο κρεβάτι μας. Ταξιδεύει στα όνειρά μας, μας δίνει αγκαλιά όταν την χρειαζόμαστε. Μερικές φορές, ο ίδιος ο Αρτέμης μας ανοίγει το παράθυρο για να δούμε τα παιδιά που παίζουν μπάλα στον δρόμο της γειτονιάς, μέσα στην σκόνη και με τα γόνατα ματωμένα, Μερικές φορές το ανοίγει λίγο απότομα για να προλάβουμε δούμε τα δικά μας ματωμένα, σκονισμένα γόνατα, λίγο πριν μας χτυπήσει η φθαρμένη μπάλα στο κεφάλι.  
   Και τι τρίχωμα έχει ο Αρτέμης για να έχουμε ένα καλό ερώτημα;  Μα ο Αρτέμης είναι φουντωτός.  Ναι, ο Αρτέμης είναι φουντω…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Σκηνές κάτω από τον ήλιο

Το χέρι τεντώνεται λίγο νωχελικά σαν κάτι να ψάχνει, αλλά χωρίς να δείχνει και πολύ σίγουρος για αυτήν του την ενέργεια. 
Η ιδρωμένη πλάτη του ακουμπάει στο πανί μιας αναδιπλούμενης ξαπλώστρας και η κοιλιά του, με την αραιή τριχοφυΐα και το σεβαστό πάχος της λιάζεται κάτω από τον πρωινό ήλιο.    

Μπροστά από την είσοδο της σκηνής, η σύζυγος του, ντύνει βιαστικά ένα μικρό αγόρι που δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να καλύψει το σώμα του με υφάσματα.
Ένα μεγαλύτερο αγόρι παραδίπλα ετοιμάζεται να πλημμυρίσει μια μυρμηγκοφωλιά με το γάλα, που του είχε ετοιμάσει η μητέρα του, αφού χρειάστηκε να ανέβει μια τσιμεντένια σκάλα με δώδεκα σκαλοπάτια πλατιά, μια τσιμεντένια σκάλα με δεκαεφτά σκαλοπάτια στενά και στο κακό τους το χάλι. 
 Να ανέβει μια ανηφόρα στρωμένη με πέτρες που γλιστράνε, για να φτάσει στο κοινόχρηστο ψυγείο του κάμπινγκ, το οποίο ανέδυε διάφορες οσμές  από τα χαλασμένα τρόφιμα που ωρίμαζαν αργά μέσα σε αυτό το κουτί, που πιο παλιά το χρησιμοποιούσαν για να παγώνουν αναψυκτικά και μπ…

Η κυρία Ευτέρπη

Η κυρία Ευτέρπη, ήταν μια καλοστεκούμενη κυρία 82 ετών. Παρά τα χρόνια της ήταν πολύ δραστήρια, πρόσχαρη και η υγεία της ήταν σε άριστη κατάσταση.
Ίσως να βοήθησε σε αυτό ο πρόωρος θάνατος του συζύγου της, που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, όταν αυτή ήταν 35 χρονών. Ο σύζυγος της ήταν Ελληνοαμερικανός, είχαν ενωθεί με τα δεσμά του γάμου στο νησί του Ιονίου που γεννήθηκε, όταν αυτή ήταν 19 χρονών, έκτοτε ζούσαν παρέα στις Ηνωμένες πολιτείες, μέχρι το βράδυ που ο σύζυγος έπεσε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου του ξενοδοχείου που διέμενε, αφήνοντας τρία call girl να κοιτάζουν το προσγειωμένο σώμα του από ψηλά και αφήνοντας στην γυναίκα του μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από την ασφάλεια ζωής, άλλα τόσα από τα κέρδη του καζίνο που είχε κερδίσει το βράδυ της πτώσης, καθώς και αρκετά σε καταθέσεις, μετοχές, με λίγα λόγια άφησε ένα πλούσιο μποναμά για να γεμίσει τα κενά της απουσίας του.
Η κυρία Ευτέρπη αποφάσισε φέτος το καλοκαίρι να κάνει διακοπές στο νησί που μεγάλωσε, παρέα με τους…

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…

Κάπου στη Ομόνοια

Εγώ είμαι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαι υπέρ της ελευθερίας της επιλογής και υπέρ του καταναλωτή. Έτσι μου είπε μια κυρία που εργαζόταν σε ένα γραφείο δύο δωματίων, στριμωγμένο σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Ομόνοια.
Για να φτάσω σε αυτήν, έπρεπε να μπω σε μια σκοτεινή  στοά, που δεξιά και αριστερά της εισόδου της  υπήρχε από ένα καφενείο. Στον αέρα υπήρχαν οσμές τσιγάρου, μούχλας και καφέ. Προτίμησα το παλιό ασανσέρ, που έκανε περίεργους θορύβους, παρόλο που ήταν στον πρώτο όροφο, γιατί  απλά δεν είχα διάθεση  να μαντέψω την ακριβή τοποθεσία των σκαλοπατιών παίζοντας τυφλόμυγα στα σκοτάδια.
Για τις επόμενες δύο ώρες βρισκόμουν ανάμεσα στην μηχανή που έπρεπε να ξανακάνω να λειτουργήσει και στο βαριά φορτωμένο με χαρτιά και ντοσιέ γραφείο, μιας συμπαθητικής κυρίας.      Όση ώρα εργαζόμουν, μου μιλούσε, έπλεκε το εγκώμιο της Ευρώπης, του ελεύθερου εμπορίου, της κατάργησης της αργίας της Κυριακής. Που και που της απαντούσα για να διατηρήσω ζωντανή τη φλόγα της συζήτησης.…

Οι πορτοκαλί καρέκλες

Ήταν μια κουζίνα θλιβερή, με ντουλάπια απομίμησης ξύλου και έναν γκρι νιπτήρα.
Ένα άσπρο τραπέζι σχεδόν στο κέντρο του δωματίου και έξι πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, που προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ένα χαρούμενο τόνο σε όλο το σύνολο. 
Πάνω στο τραπέζι ήταν παρατημένο ένα κουτί που περιείχε φαγητό από ταχυφαγείο.
Η κουζίνα επικοινωνούσε με μια αίθουσα  στην οποία υπήρχαν έξι γραφεία, πάνω στα οποία υπήρχαν ισάριθμες οθόνες υπολογιστών, που πίσω από αυτές κρύβονταν ισάριθμες καμπουριασμένες υπάρξεις. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους ούτε κοιτάζονταν, παρά μόνο ένας, με ακουστικά στα αυτιά άκουγε τραγούδια τα οποία σιγοτραγουδούσε, αρκετά σιγά για να καταλάβεις τι λέει, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να σε ενοχλούν οι ήχοι που παρήγαγε το στόμα του.
Κάποια στιγμή μια φιγούρα έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω και παρέα με την καμπούρα και την λιπώδη κοιλιακή περιφέρειά του, σύρθηκε μέχρι την κουζίνα, έκατσε σε μια πορτοκαλί  καρέκλα και άνοιξε το ταλαίπωρο κουτί, που είχε φέρει πριν κάμποση ώρα κάποιο…

Σκέψεις Απριλίου

Και να που έρχεται ο καιρός, που κοιτάζω το αγαπημένο μου αυτοκινητάκι και παρατηρώ ότι ο χρόνος αφαίρεσε το χρώμα, μα εγώ ήμουν σίγουρος ότι τον προηγούμενο μήνα το είχα και έπαιζα στο κεφαλόσκαλο περιμένοντας την μητέρα μου να  φωνάξει εμένα και τον αδελφό μου για φαγητό.
 Αντί για πρόσκληση σε φαγητό λαμβάνω πρόσκληση από την κόρη για παιχνίδι με τις κούκλες μαζί με το ξύλινο τρενάκι.
 Εδώ θα μπουν οι ράγες, εκεί θα χτίσουμε σπιτάκι, το παπάκι θα ανέβει σε αυτό το βαγόνι.
Ο χρόνος προχωράει, η ζωή εξελίσσεται, οι δεσμοί μένουν ίδιοι,
Γι αυτό  λέγονται δεσμοί, επειδή μας κρατούν δέσμιους. Όσο και να εξελιχτούμε, όσο και αν ωριμάσουμε, πάντα μια μικρή λεπτομέρεια, μια μουσική, μια εικόνα, ένα γεγονός θα μας θυμίζει τους δεσμούς μας.

Πολλές φορές μικρές λεπτομέρειες σαν τις παραπάνω, με ξαναγυρνάνε πολλά χρόνια πίσω,
Μόνο που οι εικόνες γίνονται πιο καθαρές.
Ίσως επειδή έχω συνηθίσει να χρησιμοποιώ μέσα στα εγκεφαλικά μου κύτταρα, δεδομένα χωρίς κάποιο συναισθηματικό περιτύλιγμα και …