Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εισιτήριο

Έβγαλε ένα εισιτήριο από το πορτοφόλι της και μου το έδωσε. Πάρε, μου είπε, που να τρέχεις να βρεις εισητηριο. Πάντα αγόραζε καμιά δεκαριά εισιτήρια αστικών συγκοινωνιών, για να τα έχει διαθέσιμα. Τα τοποθετούσε προσεκτικά μέσα σε ένα δερμάτινο πορτοφόλι με διάφορες θήκες που εξυπηρετούσαν άνετα αυτόν τον σκοπό. Και πάντα μου έδινε όταν χρειαζόταν να μετακινηθώ   με κάποιο λεωφορείο. Η προσφορά της μητέρας προς το παιδί, έστω και αυτό το ελάχιστο, μα σημαντικό εισιτήριο. Παρόλο που έχω πατήσει τα σαράντα και τα έχω πατήσει για τα καλά, αυτή μου προσφέρει το εισιτήριο ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το πρόσφερε όταν ήμουν δώδεκα. Η αγάπη και η ανάγκη της προσφοράς του γονέα προς το παιδί παραμένει αναλλοίωτη, όσα χρόνια και αν περάσουν. Η αγάπη και η προσφορά που γεμίζει οποιαδήποτε ρωγμή. Σαν τον τεχνίτη που ανανεώνει το χρώμα σε ένα δωμάτιο. Γεμίζει τις τρύπες με υλικό επισκευής, μετά τρίβει απαλά τα υπολείμματα και τέλος περνάει το χρώμα. Παραδίδοντας έτσι ένα ανανεωμένο δωμάτιο, γ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Πολύ καλό παιδί

Πάνω απ’όλα είναι πολύ καλό παιδί. Είπε ο ένας υπάλληλος γραφείου καθώς κοιτούσε τις οικονομικές αναλύσεις σε ένα εξελάκι. Φορούσε ένα γαλάζιο πουκάμισο και το κεφάλι του ήταν τόσο κοντά στην οθόνη σαν να τον τραβούσαν τα πίξελ, να γίνει και αυτός ένα με τα μικροσκοπικά φωτεινά λαμπάκια της οθόνης. Η φωνή του έβγαινε άχρωμη, μονότονη από το κλειστό του στόμα. Ο συνάδελφος του, από το απέναντι γραφείο, συμφώνησε. Ναι βέβαια, είναι πολύ καλό παιδί. Με τον ίδιο τόνο της φωνής εγκλωβισμένος και αυτός στο φως της δικής οθόνης. Μετά ησυχία.
Κλικ κλικ….  ταπ ταπ οι ήχοι από το πληκτρολόγιο και το ποντίκι, έσπαγαν το βουητό του δρόμου. Ενα βουητό ανεπαίσθητο, από αυτά που ακούς και θεωρείς οικεία και όταν σταματάνε νιώθεις κενός, σαν κάτι να λείπει από την ζωή σου.
Έκανα την συντήρηση στην ψηφιακή πολυμηχανή και προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει καλό παιδί. Στην αρχή έσπασα τον όρο σε δύο ξεχωριστές λέξεις, είναι μια τακτική που συνηθίζω όταν θέλω να λύσω κάποια δύσκολη βλαβη. Σπάω το πρόβ…

Μια καθημερινή ιστορία

Πώς σου φαίνεται η εκτυπωση; Ρώτησα  την γυναίκα με τα σγουρά καστανά μαλλιά, καθώς κοίταζε το δοκίμιο με τα ορθάνοιχτα μάτια της που ενίσχυσε την όρασή της με ένα ζευγάρι γυαλιά με λεπτό μεταλλικό σκελετό. Πολύ καλή, το πρόβλημα που είχε δεν φαίνεται πια. Μου απάντησε. Άρχισα να μαζεύω τα εργαλεία, αφού πρώτα είχα καθαρίσει τις μουτζούρες που έκανα πάνω στην μηχανή εκτύπωσης. Ενώ παράλληλα σκεφτόμουν μια γρήγορη λίστα με τα υλικά που χρειάζεται για να φτιάξω τσουρέκια, και να αφιερωθώ στην μαγειρική όλο το απόγευμα. Συγνώμη για την μουρμούρα, μου λέει κάποια στιγμή. Υπήρξε μια μικρή παύση.
Εγω απο την μεριά μου θα ορκιζόμουν ότι δεν είχα δώσει την παραμικρή σημασία, σε αυτά που έλεγε, για την ακρίβεια δεν είχα καν καταλάβει ότι μιλούσε σε μένα. Η κοπέλα συνέχισε, με έχει πιάσει μια γκρίνια τις τελευταίες ημέρες. Ίσως φταίει το γεγονός ότι ο εργοδότης μου, μου ανακοίνωσε ότι με απολύει  Έμεινα ακίνητος και την κοίταξα σαν χαζός. Γιατί; Ρώτησα. Προφανώς επειδή πλησιάζω τα σαράντα…

Η ουρά είναι φούξια

Ο Αρτέμης είναι ένας σκύλος.  Κανένας δεν τον έχει δει, αλλά υπάρχει. Το ξέρουμε, γιατί ακούμε που και που το γάβγισμα του.  Για την ακρίβεια δεν το ακούμε ακριβώς, απλώς έχουμε μια ενημέρωση ότι αυτή τη στιγμή ο Αρτέμης γαβγίζει. Συνήθως γαβγίζει βαριά και δυνατά. Ούτε πάλι, βέβαια το ακούμε, αλλά η πληροφορία που δεχόμαστε αυτό μας ενημερώνει, ότι ο Αρτέμης γαβγίζει βαριά και δυνατά. Είναι παντού, βλέπει και ακούει τα πάντα. Τρώει απ' το φαΐ μας, κοιμάται στο κρεβάτι μας. Ταξιδεύει στα όνειρά μας, μας δίνει αγκαλιά όταν την χρειαζόμαστε. Μερικές φορές, ο ίδιος ο Αρτέμης μας ανοίγει το παράθυρο για να δούμε τα παιδιά που παίζουν μπάλα στον δρόμο της γειτονιάς, μέσα στην σκόνη και με τα γόνατα ματωμένα, Μερικές φορές το ανοίγει λίγο απότομα για να προλάβουμε δούμε τα δικά μας ματωμένα, σκονισμένα γόνατα, λίγο πριν μας χτυπήσει η φθαρμένη μπάλα στο κεφάλι.  
   Και τι τρίχωμα έχει ο Αρτέμης για να έχουμε ένα καλό ερώτημα;  Μα ο Αρτέμης είναι φουντωτός.  Ναι, ο Αρτέμης είναι φουντω…

Σκηνές κάτω από τον ήλιο

Το χέρι τεντώνεται λίγο νωχελικά σαν κάτι να ψάχνει, αλλά χωρίς να δείχνει και πολύ σίγουρος για αυτήν του την ενέργεια. 
Η ιδρωμένη πλάτη του ακουμπάει στο πανί μιας αναδιπλούμενης ξαπλώστρας και η κοιλιά του, με την αραιή τριχοφυΐα και το σεβαστό πάχος της λιάζεται κάτω από τον πρωινό ήλιο.    

Μπροστά από την είσοδο της σκηνής, η σύζυγος του, ντύνει βιαστικά ένα μικρό αγόρι που δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να καλύψει το σώμα του με υφάσματα.
Ένα μεγαλύτερο αγόρι παραδίπλα ετοιμάζεται να πλημμυρίσει μια μυρμηγκοφωλιά με το γάλα, που του είχε ετοιμάσει η μητέρα του, αφού χρειάστηκε να ανέβει μια τσιμεντένια σκάλα με δώδεκα σκαλοπάτια πλατιά, μια τσιμεντένια σκάλα με δεκαεφτά σκαλοπάτια στενά και στο κακό τους το χάλι. 
 Να ανέβει μια ανηφόρα στρωμένη με πέτρες που γλιστράνε, για να φτάσει στο κοινόχρηστο ψυγείο του κάμπινγκ, το οποίο ανέδυε διάφορες οσμές  από τα χαλασμένα τρόφιμα που ωρίμαζαν αργά μέσα σε αυτό το κουτί, που πιο παλιά το χρησιμοποιούσαν για να παγώνουν αναψυκτικά και μπ…

Η κυρία Ευτέρπη

Η κυρία Ευτέρπη, ήταν μια καλοστεκούμενη κυρία 82 ετών. Παρά τα χρόνια της ήταν πολύ δραστήρια, πρόσχαρη και η υγεία της ήταν σε άριστη κατάσταση.
Ίσως να βοήθησε σε αυτό ο πρόωρος θάνατος του συζύγου της, που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, όταν αυτή ήταν 35 χρονών. Ο σύζυγος της ήταν Ελληνοαμερικανός, είχαν ενωθεί με τα δεσμά του γάμου στο νησί του Ιονίου που γεννήθηκε, όταν αυτή ήταν 19 χρονών, έκτοτε ζούσαν παρέα στις Ηνωμένες πολιτείες, μέχρι το βράδυ που ο σύζυγος έπεσε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου του ξενοδοχείου που διέμενε, αφήνοντας τρία call girl να κοιτάζουν το προσγειωμένο σώμα του από ψηλά και αφήνοντας στην γυναίκα του μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από την ασφάλεια ζωής, άλλα τόσα από τα κέρδη του καζίνο που είχε κερδίσει το βράδυ της πτώσης, καθώς και αρκετά σε καταθέσεις, μετοχές, με λίγα λόγια άφησε ένα πλούσιο μποναμά για να γεμίσει τα κενά της απουσίας του.
Η κυρία Ευτέρπη αποφάσισε φέτος το καλοκαίρι να κάνει διακοπές στο νησί που μεγάλωσε, παρέα με τους…

Βόλτα στο χωριό

Σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε με ιδρωμένες τις μπλούζες από το πολύωρο ταξίδι. Υπήρχε λίγος κόσμος που περίμενε την άφιξη μας. Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ο παππούς η γιαγιά και μερικοί γείτονες. Δεν υπήρχε βαθμός συγγένειας με τους γείτονες και για να είμαι ειλικρινής μου ήταν άγνωστοι. Αλλά όπως συμβαίνει στα περισσότερα χωριά, όλοι θεωρούνται συγγενείς μεταξύ τους κατά κάποιο τρόπο.
Το ευχάριστο κλίμα της επαρχίας, του χωριού. Όλα κυλάνε ήρεμα και φυσιολογικά πάνω στα κύματα του χρόνου. Όλοι ασχολούνται με όλους. Όλοι εισβάλουν στην οικογένειες των άλλων όπως ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες των παραθυροφύλλων. Έτσι δημιουργούνται τα κοινά μυστικά και ο τρελός του χωριού.

Ο παππούς και η γιαγιά καλοδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά την εγγονή αλλά και εμάς, στην συνέχεια. Το ίδιο τόλμησε να κάνει άλλη μια ηλικιωμένη γειτόνισσα. Η μικρή, αντικρίζοντας την να πλησιάζει απειλητικά για να την φιλήσει κρύβεται πίσω από το πόδι μου. Βάζω  το χέρι μου και καλύπτω το κεφαλάκι της μικρής. Επι…